Margrét Björgólfsdóttir var fædd árið 1955 en lést af slysförum árið 1989 aðeins 33 ára að aldri.
Margrét var alin upp í Vesturbænum í Reykjavík og í æsku var ljóst að hún fór ótroðnar slóðir og kom hún sínum nánustu
sífellt á óvart. Á unglingsárum hneigðist hugur hennar að heilbrigðu lífi og andlegri og líkamlegri vellíðan allra í
kringum sig. Lengst af bjó Margrét í Reykjavík en hún dvaldi einnig um nokkurra ára skeið í Kaliforníu í Bandaríkjunum
og í Lundúnum á Englandi.
Margrét hafði alltaf mörg járn í eldi. Sterk réttlætiskennd, blíða og kraftur einkenndi hana alla tíð. Meðfram vinnu,
m.a. hjá Flugleiðum, sótti hún námskeið auk þess sem hún stundaði söngnám við Söngskólann í Reykjavík þar sem hún lauk
einsöngvaraprófi. Erlendis lagði Margrét stund á nám í austurlenskum lækningum samhliða frekara söngnámi. Hún stofnaði
og rak fyrirtæki sem framleiddi og dreifði hollustuvörum á borð við Morgungull og þá rak hún um tíma matstofu hjá
Náttúrulækningafélagi Íslands. Eiginmaður Margrétar var Jónas Sen píanóleikari.
Þuríður Pálssdóttir, söngkona, skrifaði minningargrein um fyrrum nemenda sinn á útfarardegi Margrétar. Þar sagði hún:
“Það fyrsta sem ég kynntist í fari Margrétar var sérkennileg hlýja og mannkærleikur sem var hennar leiðarljós. Hún trúði
á allt gott og heilbrigt í náttúrunni og skynjaði þær víddir í daglegu lífi sem venjulegu fólki sést yfir. Hún var
skemmtileg blanda af hugsjónakonu um andleg málefni og hugmyndaríkri framkvæmdakonu.”
Í minningagrein um Margréti komst vinur hennar Hallgrímur Helgason svo að orði: “En mitt í sínu þéttofna lífsmynstri
mundi hún þó alltaf eftir okkur öllum, hún gleymdi aldrei að líta inn, hún gaf sér alltaf tíma, þáði te og settist niður
til að tala. Hún talaði við mann þar til manni fór að líða vel og ég gat sæll haldið áfram við málverkið á meðan hún sat
og sagði manni allt það sem satt er, allt það sem gott er og allt það sem er okkur fyrir bestu, allt það sem við getum
ræktað betur. Því þannig var Magga, allt um nýtt og betra líf, betri heilsu, betri líðan, allt það kunni hún svo vel,
allt varðandi lífið sjálft, það var hennar sérgrein.”